மூவேந்தர்கள் காலத்தில் நிகழ்ந்த களவு தொழிலை வேந்தர்கள் தடுக்கவில்லையா? வேடிக்கை பார்த்தனரா? ஐவகை நிலங்களில் நிகழ்ந்தது என்ன?

சங்க காலத்தில் யார் யார் வழிப்பறி கொள்ளையர்களாக இருந்தனர்? அவர்களது வாழ்க்கை முறை எப்படி இருந்தது? அவர்கள் மேம்படவே இல்லையா? வேந்தர்கள் வேடிக்கை தான் பார்த்தார்களா? என்பன பற்றி விரிவாக ஆதாரப்பூர்வமாக, தமிழ் இலக்கணத்தின் படியும், அதன் வரையறையில் இயற்றப்பட்ட இலக்கியங்களில் இருந்தும் பார்க்கப் போகிறோம்…

தொல்காப்பியத்தில் பாலை கருப்பொருள்:

தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் அகத்திணையியல் 20 ஆம் சூத்திரம் கருப்பொருள்கள் எவை எவை என பட்டியலிடுகிறது…

தெய்வம் உணாவே மாமரம் புள்பறை
செய்தி யாழின் பகுதியொடு தொகைஇ
அவ்வகை பிறவும் கருவென மொழிப…

என்கிறது…

தெய்வம், உணவு, விலங்குகள், மரங்கள், பறவைகள், பறை, செய்தி, யாழ், மேலும் பிறவும் கருப்பொருள்கள் என்கிறது…

இங்கே தொல்காப்பியர் திணைகளுக்கு உரிய தொழிலை நேரடியாக கூறாமல் “பிற” என்று மறைமுகமாக சேர்த்தி கூறியுள்ளார்…

பிற்கால சோழர்கள் காலத்தில் வாழ்ந்த நாற்கவிராச நம்பி இயற்றிய நம்பி அகப்பொருள் என்ற அகப்பொருள் விளக்கம் நூலானது, பாலைத் திணைக்கான கருப்பொருளை கூறுகிறது…

அதிலே,
பாலைக்கு உணவும் தொழிலுமாக,

1) வழங்குகதிக்கொண்டன
2) செழும்பதிக் கவர்ந்தன
3) வெஞ்சமம்
4) பகற் சூறையாடல்

ஆகியவற்றை கூறுகிறது…

பிற செய்யுங்களில் அந்தந்த திணையில் உணவுக்கு பிரித்து வகைவகையான பயிர்களை கூறிய நம்பி, இங்கே பாலைக்கு உணவு என்பதற்கு ஏதும் கூறாமல் மேற்சொன்னவற்றை மட்டுமே சூத்திரத்தில் கூறுகிறார்… ஆக உணவுக்கே அது தான் வழி என கொள்ள வேண்டும் எனத் தெளிகிறது…

இங்கே,

1) வழங்கு கதிக் கொண்டன = வழிப்போக்கர்களை வழிமறித்து வழிப்பறி செய்து கொள்ளையடித்த பொருட்கள் என பொருள்… இதனை இங்கே பாலை திணை நில மக்களின் உணவுக்காக இதனை கூறினார் என தெரிகிறது…

2) செழும்பதிக் கவர்ந்தன = செழுமையான ஊர்களைக் கொள்ளையடித்து கவர்ந்த பொருட்கள்…

3) வெஞ்சமம் = கொடிய போர்…

4) பகற் சூறையாடல் = பகலிலேயே கொள்ளையடித்தல்.‌‌..

ஆகியன பாலைக்கு தொழிலாகவும் உணவாகவும் வருகிறது…

ஏன் பாலை இவ்வளவு கொடூரமானதாக உள்ளது!? பாலை என்றால் என்ன என முதலில் தெளிய வேண்டும்…
_

பாலை:

10 ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழர் அகராதியான பிங்கல நிகண்டு,

நானிலத்தின் பெயர் – முல்லை குறிஞ்சி மருத நெய்தல் எனச் சொல்லிய முறையே நால்வகையாகும்… என்கிறது…

ஐந்திணையின் பெயர் – குறிஞ்சி பாலை முல்லை மருத நெய்தல் ஐந்திணைக்கு எய்திய பெயரே… என்கிறது…

அதாவது நிலம் என்றால் அது குறிஞ்சி முல்லை மருதம் நெய்தல் என நான்கே நான்குதான்… திணை என்றால் தான் ஐந்து என்கிறது… திணை என்றால் ஒழுக்கம் என்று பொருள்… நிலத்திற்கு அது ஆகி வந்தது ஆகுபெயர்…

“முல்லையும் குறிஞ்சியும் முறைமையில் திரிந்து நல்லியல்பு இழந்து நடுங்குதுயர் உறுத்துப் பாலை என்பதோர் படிவம் கொள்ளும்” என சிலப்பதிகாரம் காடுகாண் காதை 64-66 சொல்லும்… அதாவது குறிஞ்சியும் முல்லையும் மழையில்லாமல் வாடித் துன்புற்று, தன்மை இழந்து, பாலை என படிவம் கொள்ளும் என்று பொருள்… இப்படி ஆன பாலையில் அதன் மக்களான குறிஞ்சி குறவரும், முல்லை ஆயரும் என்ன ஆகியிருப்பார்கள்? வாழ்வாதாரத்துக்காக வழிப்பறியும், சோற்றுக்காக அரசனுக்கு துணையாக போருக்கு சென்று சாவது, சோற்றுக்காக உணவு உற்பத்தி இல்லாத காலத்தில் வேட்டையாடி உண்பது என மாறுமல்லவா! அதுதான் நடந்தது… அதனால்தான் பாலையில் மட்டும் ஆறலைக் கள்வர்களையும், போர் புரியும் மறவர்களையும், வேட்டையாடும் வேடர் – எயினரையும் (குறவர் & ஆயரில் இருந்து திரிந்து உருவான) பாலை நில மக்களாக கூறுகிறது இலக்கணமும், நிகண்டுகளும், வரலாறும்…

இந்த பாலை என்பது வெகுகாலம் நிலைக்காது… மழை வரும் காலத்தில் அதன் தன்மை மீளும்… ஆனால் மக்கள்? பாலையாக கெட்டு பாழ்பட்டபோது உருவான வழிப்பறி பழக்கம், வேட்டையாடுதல், போருக்கு வழிந்து செல்லல் ஆகியன மாறுமா? அதற்கே ஆழமாக பழக்கப்பட்டவர்கள் மாறமாட்டார்கள்… அதனால்தான் வேட்டையாடும் குறிஞ்சி கானவர்களையும் (குறவர்கள்) நற்றிணை 75, 85 & அகநானூறு 282 ஆகியவற்றில் காண்கிறோம்… அதேபோல் வழிப்பறி செய்யும் கானவர்களையும் அகநானூறு 231 ல் காண்கிறோம்…

உண்மையில் குறிஞ்சி கானவர் / குறவர்களின் தொழிலாக வேட்டையோ, உணவாக வேட்டையாடிய உணவோ குறிஞ்சியின் இலக்கணமாக அகப்பொருள் விளக்கமோ அல்லது தொல்காப்பியமோ சொல்லவே இல்லை… நம்பி அகப்பொருள் விளக்கம் குறிஞ்சியின் தொழிலாக, தினைப்பயிர் உழுது விதைத்தல் – விளைவித்தல், தேன் & கிழங்கினை அகழ்தல், மலைநெல் விளைவித்தல், வெறியாடல், அருவியில் சுனையில் நீராடல் ஆகியவற்றை கூறுகிறது… உணவாக மலைநெல், மூங்கிலரிசி, தினை, தேன், கிழங்கு ஆகியவற்றை தான் கூறுகிறது… அதேபோல் முல்லைக்கும் வரகு சாமை முதிரை தான் குறிக்கப்படுகிறது… பாலை என்று வரும்போது தான் வேட்டையையே குலத்தொழிலாகக் கொண்ட எயினர் எயிற்றியர் குறிக்கப்படுகிறார்கள்… பாலையில் உணவுக்கு வழங்கு கதிகொண்டது என வழிப்பறியையும், செழும்பதிக் கவர்ந்தன என ஊரை கொள்ளையிடலையும் கூறுகிறது… மேலும் திவாகர நிகண்டு & பிங்கல நிகண்டு கூட எயினர் எயிற்றியரை பாலைக்கு தான் தெளிவாக வகைப்படுத்தி உள்ளனர்… பாலைநிலமாக்கள் பெயர் – மறவர் எயினர் சவரர் கிராதர் கானவர் குறவர் புளினர் வேடர் என பிங்கலம் வேடரையும் சேர்த்தே கூறுகிறது… ஆக வேட்டை ஆரம்பிப்பதே தினை சாமை வரகு நெல் என எதுவுமே கிடைக்காத வரட்சி காலத்தில், பாலை நிலத்தில் வேட்டையாடி உண்பது ஆரம்பிக்கிறது என தெரிகிறது… இப்படி திரிந்த பாலை நிலத்தில் இருப்பவர்கள் யார் என பிங்கல நிகண்டு சொல்கையில், மேலே கண்டது போல கானவர் – குறவரையும் சேர்த்தே சொல்லுவதை நோக்குக… குறவர்களுக்கு வேட்டை பழக்கம் எப்படி வந்திருக்கும் என்பதற்கு இதுவே பதில் தருகிறது…

மேலும், அகத்திணையியல் 23 ஆம் சூத்திரத்திற்கு, நச்சினார்க்கினியர் வேட்டுவர்களை குறிஞ்சிக்கு உரியோர் என்பார்… இளம்பூரணரோ முல்லைக்கு உரியோரே வேட்டுவர் என்பார்.‌.. பிங்கல நிகண்டோ வேடரை பாலைக்கு உரியோர் என்கிறது… உண்மையில் ஆராய்ந்தால் மூன்றும் சரியே… குறிஞ்சியும் முல்லையும் திரிந்து பாலை ஆகி வேட்டையாடும் வேட்டுவர் ஆனோர், பிறகு மீண்டும் மழை வந்து, வரட்சி நீங்கியபிறகும், வேட்டையை தொழிலாகவே மாற்றிக் கொண்டோர் மாறுவார்களா? மாட்டார்கள்… பிறகு அவர்கள் எங்கு இருப்பர்? குறிஞ்சியும் முல்லையும் தானே! பிங்கல நிகண்டு குறிஞ்சி நில பெண்கள் பெயரில் மறத்தியர் என்பதையும் கூறுவதை நோக்குக… குறிஞ்சி குறவர்களுக்கு வேட்டை தொற்றிக் கொண்டது… முல்லை ஆயர் திரிந்து வேட்டை மறவர் & கள்வர் ஆனபோது, அதிலிருந்து மீண்டவர்கள் ஆயரிடம் இருந்து வேறுபட்ட ஒரு குழுவாக மாறியது… மழையே பெரும்பாலும் பெய்யாமல் வருடத்தில் பல காலம் பாலையாகவே கிடக்கும் நிலங்களில் , அந்த நிலத்துக்கு உரிய முன்னாள் குறவர் – ஆயர்கள், பிறகு வேட்டை சாதி வேட்டுவர்கள் ஆனாலும், அந்த பெயர் பெறாது, வேறு சில காரணங்களால் மறவர் எயினர் என்றே பெயர் பெற்று விளங்கினர்… எயினர்கள் வேட்டையாடி தங்களுடைய மறத்தனத்தால் உணவுத் தேவையை பூர்த்தி செய்து கொண்டனர்..‌. ஆனால் மறவர்கள் தங்களது மறத்தனத்தால் போரிடுவதும், வழிப்பறி செய்வதும் என நிலைக்கு ஏற்றவாறு செய்து தங்கள் வாழ்வை நிலைநிறுத்திக் கொண்டனர்…

இங்கே மறவர் என்பது பொதுப்பெயர்… மறத்தன்மையால் போரில் பங்கெடுத்த வீரர்களையும் மறவர் என்றனர்… கண்ணப்ப நாயனார் புராணத்தில் பாடல் 87ல், வீரத்துடன் கொலை செய்து வேட்டையாடுவதையும் “கொலை மறவு” என குறிக்கப்பட்டுள்ளது… ஆக இங்கே வீரத்துடன் வேட்டையாடியவர்களையும் மறவர் என்றே குறித்தனர்… பாண்டியனின் தளபதியான நாலை கிழவன் நாகன் என்பனையே மறவன் என புறநானூறு 179 குறிக்கிறது… ஆக இங்கே வீரத்தோடு மறத்தன்மையோடு போரிட்ட தளபதியான நாகனையுமே மறவன் என்றுதான் குறிக்கப்படுகின்றனர், அவர் வேளாளரே ஆயினும்…

இப்படி பல்வகையாக குறிக்கப்பட்ட மறவர் என்ற பொதுவான பதம் முழுதும் பாண்டிய நாட்டில் இன்றைய மறவர் சாதியை மட்டுமே குறிப்பனவையா? என்ற கேள்விக்கு எனக்கு விடை தெரிந்திருந்தாலும் அதை இங்கே நாம் இப்பொழுது பேச வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதால், திணை நில மக்களான மறவர்களும் பிறரும் திருடிய வரலாறு உண்டா என்றும், அதில் பாலையின் பங்கு என்ன என்று மட்டும் பார்ப்போம்…
_

சங்ககால வழிப்பறி மறவர்:

1) குறுந்தொகை 283:

“கொலைத்தொழிலையுடைய வேலைக் கொண்ட மறவர் வழியில் இருந்து தங்கி வழிச்செல்வோரைக் கொல்வார்கள்” எனக் கூறுகிறது…

2) நற்றிணை 33:

“குறி தவறாமல் அம்பு எய்யும் திறம் கொண்ட அந்த மறவர் காவிநிற ஆடை அணிந்து வழிப்பறி செய்ய வழியில் காத்துக்கொண்டு நிற்பர்” என கூறுகிறது…

3) நற்றிணை 48:

“முல்லை நிலம் பூத்து மணம் பரப்பிக்கொண்டிருக்கும் காட்டுவழியில் இடி போன்ற முழக்கத்துடன் (வழிப்பறி) மறவர்கள் அங்குத் தோன்றுவர்… அவர்கள் கையில் தொடி அணிந்திருப்பர்… கூர்மையான அம்பு எய்வதில் அவர்கள் வல்லவர்கள்… அவர்களுக்கு அஞ்சாமல் அவர்களுடன் போர் செய்து வரவேண்டும்…” என உள்ளது…

4) கலித்தொகை பாலைக்கலி – 3:

“கொடுமையே உருவான கடுங்கண் மறவர்கள் தம் கையில் வில் ஏந்தியவர்களாக வழியே போகும் நபர்களை கொள்ளையிடும் வாய்ப்பை எதிர்நோக்கி காத்திருப்பர்” என உள்ளது…

5) சிலப்பதிகாரம் – மதுரைக் காண்டம் – வேட்டுவ வரி:

“மறக்குடித் தாயத்து வழிவளஞ் சுரவாது”

மறக்குடி வந்த சாலினி ஐயைக் கோவிலில் தெய்வம் இறங்கி வெறியாடி கூறுகிறாள்: “தங்கள் பழங்கடமையாகிய தெய்வத்திற்கு செலுத்த வேண்டிய கடனை செலுத்தாத காரணத்தால், மறக்குடி தாயத்தில் வருகின்ற எயினர்களின் முறை ஆகி வந்த வழிப்போக்கர்களை அடித்துப் பிடுங்கும் செல்வம் இல்லாமல் போனது… இதனால் அவர்கள் அறக்குடிகளை (நால்வர்ணம்) போல அடங்கிவிட்டார்கள்…” என்று வருகிறது…

11 ஆம் நூற்றாண்டிய அரும்பத உரையில் “வழி வளஞ் சுரவாது” என்பதற்கு, “போவாரை அடித்துப்பறித்தல்” என்றும், 12 ஆம் நூற்றாண்டிய அடியார்க்கு நல்லார் உரையில், “ஆறெறி சூறை ஆகோள்” என்றும் உரைக்கப்பட்டுள்ளது… சாலினி மறத்தி என்பது “மறக் குடித் தாயத்துப் பழங்கடன் உற்ற முழங்கு வாய்ச் சாலினி” என்ற வரியினாலும், மறத்தி சாலினி தன் மறக்குடியை எயினர் என்று கூறுவதாலும், சிலப்பதிகாரம் இவள் கூறுவதற்கு “வேட்டுவ வரி” என கூறுவதாலும், இந்த மூன்றும் இங்கு ஒன்றே எனக் கொள்ள வேண்டும்…
_

சங்க கால ஆறலைக் கள்வர்கள்:

1) பொருநராற்றுப்படை 21

“ஆறலை கள்வர் படைவிட வருளின்” என வழியில் ஆறலை கள்வர் படைகொண்டு தாக்குவதிலிருந்து விடுபடுவதற்காகத் தான் பொருநன் அதாவது பறைக்கலைஞன் எனக் காட்டிக் கொள்ளும் வகையில் இவ்வாறு யாழில் பாலைப்பண் பாடிக்கொண்டு பொருநர் கூட்டம் செல்லும் எனப் பாடல் தெரிவிக்கிறது…

2) நற்றிணை 352:

“அன்பில்லாத ஆண்மக்கள் புதிதாக வரும் வழிப்போக்கர்களை அங்குமிங்கும் ஓடும்படி ஆட்டிப்படைத்து கொல்லும் பாதை” என உள்ளது… பாடல் பாலைத் திணையில் பாடப்பட்டது…

3) பெரும்பாணாற்றுப்படை 39,40:

“அத்தம் செல்வோர் அலற தாக்கி கைப்பொருள் வௌவும் களவு ஏர் வாழ்க்கை” என ” தொண்டைமானது காவல் நிலத்தில் வழிப்போக்கர்களை அலரும்படி தாக்கி அவர்களிடமுள்ள பொருள்களை வழிப்பறி செய்யும் திருட்டு-உழவு இல்லை… காரணம் அவனது காவலர்கள் வழிப்போக்கர்களுக்குத் துணைவருவர்…” என உள்ளது… காவலர்கள் துணைக்கு வராவிடில் களவு நடக்கும் என்பது இங்கே வெளிப்படை…

4) கைந்நிலை 13:

“கடுகி யதரலைக்குங் கல்சூழ் பதுக்கை விடுவி லெயினர்தம் வீளையோர்த் தோடும்” என “விரைந்து வழியில் வருவோரை அடித்துப் பொருள் பறிக்கின்ற பரற்கற்கள் சூழ்ந்த கரும்பாறைகளில், எயினர் ஒளிந்து கொண்டு வீளையொலி கேட்டவுடன் விரைந்து வந்து கூடி வழிப்பறி செய்வர்” என உள்ளது… எயினர்களும் வழிப்பறி செய்துள்ளனர் என தெரிகிறது…

5) குறிஞ்சிப்பாட்டு 258:

“நூழிலும், இழுக்கும் ஊழ் அடி முட்டமும்” என்பதற்கு “ஆறலைக் கள்வர்கள் கொன்று குவிக்கும் இடங்களும்” என்று பொருள்…

6) அகநானூறு 193:

“வானம் வேண்டா வில் ஏர் உழவர்” என “வில்லாகிய தங்களது ஏரினாலே கொள்ளையிடல் எனும் உழவைச் செய்து வாழும் மழை வளத்தினை விரும்பாதவர்கள் என குறிக்கப்பட்டுள்ளது… இவர்கள் தங்கள் சுற்றத்துடன் புறப்பட்டுச் சென்றபோது கிடைத்தது நல்ல வேட்டை என்றும், அவ்வேட்டை என்பது வழிச் செல்பவரோடு போரிடுகிறார்கள் என்றும், அப்போது வழிச்செல்பவரின் உடலில் இருந்து இரத்தம் சிந்துகின்றது” என்று ஆறலை கள்வரின் கொள்ளை அடிக்கும் வாழ்க்கை பற்றி இப்பாடல் அடிகள் கூறுகின்றன…

7) அகநானூறு 263:

“எந்தப் பாதையில் புதியவர்கள் வருவர் என்று வில்லும் கையுமாக அங்குள்ள (பாலை நிலத்தில்) ஆண்கள் ஆள் மேல் ஆள் ஏறி நின்று வேவு பார்த்துக்கொண்டிருப்பர்… உயர்ந்த ‘யா’ மரத்தின்மீது ஏறியும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பர்…‌” என வருகிறது…

8) அகநானூறு 167:

“வழிப்போக்கர்களான வணிகக் கூட்டத்தைக் (சாத்து) கொன்று, அவர்களின் செல்வத்தைப் பங்கு போட்டுக்கொண்டு வழியில் கூடி உண்ணும் ஆடவர்கள்” பாலையில் இருக்கிறார்கள் என வருகிறது…
_

வழிப்பறி இளையர்:

அகநானூறு 375:

“வம்பலர் கலன் இலர் ஆயினும் கொன்று புள் ஊட்டும் கல்லா இளையர்” என “புதிய வழிப்போக்கர்கள்
தம்மிடம் அணிகலன் இல்லாதவராய் இருந்தாலும் அவர்களைக் கொன்று பறவைகளை உண்பிக்கும்
வழிப்பறியைத் தவிர வேறு எதனையும் கல்லாத இளையர் செருக்குடன் திரிவார்கள்” என உள்ளது… பாடல் பாலைத்திணை… ஆக இளையர்களும் வழிப்பறி செய்துள்ளனர்… இளையர் = இளம் வீரர்… பொதுப் பதம்…
_

வழிப்பறி மழவர்:

எப்படி இளையர் என்பது இளம் வீரர்களை குறிக்கும் பொதுப்பதமோ அதே போலத்தான் மழவர் என்பதும்… “மழவும் குழவும் இளமைப் பொருள” என்பது தொல்காப்பியர் கூறிய தொல்காப்பிய சூத்திரம்… இளமை பெயர்களை குறிப்பது என்கிறார் தொல்காப்பியர்… இதனை சிலர் தங்கள் சுய லாபத்திற்காக மழவர் என்பது ஒரு இனம் என திரிக்க பார்க்கிறார்கள்…

1) அகநானூறு 91:

“கடுங்கண் மழவர் களவு உழவு” என்று கடுமையான கண்ணை உடைய மழவர்கள் என்பாரது தொழிலே களவுதான் என்கிறது…

2) அகநானூறு 127:

அகநானூறு 127 ல், “ஆறலையை தவிர வேறு எதுவும் கல்லாத மழவர்கள், கையில் வில்லை வைத்தபடியே வழிப்போக்கருக்காக வழிப்பறிக்க காத்திருப்பார்கள்” என வருகிறது…

3) அகநானூறு 337:

அகநானூறு 337 ல், “கடுங்கண் மழவர்” ஐ “கையர்” என நேரடியாகவே சொல்கிறது… வயதான பிராமணன் ஒருவன் தூதுக்காக ஓலையை கொண்டு செல்கையில், அவனது உண்ணாத வாடிய விழா எலும்பு கொண்ட அந்த பார்ப்பானது கையில் தங்கம் ஏதேனும் இருக்கும் என எண்ணி அவனை கொன்று பார்த்துவிட்டு, பிறகு ஒன்றுமில்லை என அறிந்த பிறகு சொடக்கு போட்டுவிட்டு நகர்ந்து செல்வார்கள்” என உள்ளது…

ஆக மேலே பார்த்த இந்த மழவர் வழிப்பறி, மறவர் வழிப்பறி, இளையர் வழிப்பறி, எயினர் வழிப்பறி, ஆறலைக் கள்வர் வழிப்பறி பாடல்கள் அனைத்துமே பாலைத்திணையில் தான் பாடப்பட்டுள்ளது… ஏனெனில் பாலையில் உணவும் தொழிலும் திருட்டும் திருட்டால் வந்ததுமே ஆகும்… அதுதான் பாலையின் இயற்கையான இயல்பும் இலக்கணமும் ஆகும்… பாலை எப்படி உருவாகிறது என சிலம்பு கூறும் இயற்கை இயல்பை மேலே பார்த்தோம்… பாலைக்கான இலக்கணத்திலும் கருப்பொருளான உணவு & தொழிலை மட்டும் பார்த்தோம்… ஆனால் இவை எப்பொழுது பாடப்படும் என்ற இலக்கணத்தை பார்ப்போம்…

ஆறலைக் கள்வர் பற்றி இலக்கியங்களில் வருமிடத்துக்கான இலக்கணம்:

தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் அகத்திணையியல் 17 ஆம் சூத்திரம், “கொண்டு தலைக்கழிதல்” என்பதை பாலைக்கான உரிப்பொருள் இலக்கணமாக கூறுகிறது… இது பாலையின் இலக்கணமே என இளம்பூரணர் & நச்சினார்க்கினியர் ஆகியோர் உரையும் தெளிவுபடுத்துகின்றன… கொண்டு தலைக்கழிதல் என்பது தலைவன் தலைவியை கொண்டு பாலை நிலத்தின் கண்ணே செல்லுதல், தலைவியின் ஊரை விட்டு தொலைவில்… இன்று இதனை ஓடிப்போதல் என்கிறோம்.‌‌..

ஆனால், நம்பியகப்பொருள் அகத்திணையை அகத்திணையியல், களவியல், வரைவியல், கற்பியல், ஒழிபியல் என ஐந்தாகப் பகுத்துக்கொண்டு விளக்கும்போது வரைவியலில் ஒன்றாக உடன்போக்கை வைத்துக்கொண்டுள்ளது… உடன்போக்கு என்பது தலைவன் தலைவியை உடன் அழைத்துக்கொண்டு போவது ஆகும்…

இக்காலத்தில் தான் (தலைவியை) தோழி (தலைவனோடு) அனுப்பிவைத்தல், நற்றாய் (மகளை காணாது) புலம்பல், செவிலித்தாய் (மகளைத்) தேடிச் செல்லல், கண்டோர் கூறுதல், முதலானவை நிகழும்…

தொல்காப்பியர், அகத்திணையியலில் 39 ஆம் சூத்திரத்தை நற்றாய் புலம்பலையும், 40 ஆம் சூத்திரத்தை உடன்போக்கில் செவிலிக்குறிய (தேடிச்செல்லுதல்) இலக்கணம் என்றே தனியாக இயற்றியுள்ளார்… நற்றாய் என்பது பெற்ற தாய்… செவிலித்தாய் என்பது வளர்ப்புத்தாய்…

இங்கே தலைவன் தலைவியை கூட்டிச் சென்ற பின்னே, நற்றாய் புலம்பும் போதும், செவிலி தேடிச் செல்லும்போதும், இப்படிப்பட்ட கள்வர்கள் நிறைந்த ஆபத்தான பாதையிலா அவர்கள் சென்றுள்ளனர் என புலும்புவதாக கூற்று வரும்… அதுதான் தமிழ் இலக்கணமே… இலக்கணம் மட்டும் உண்டு… ஆனால் அதன்படி ஏற்று பாடப்பட்ட சங்க இலக்கியம் உண்டா என்றால் அதுவும் உண்டு..‌.

1) மேலே பார்த்த அகநானூறு 263 சிறந்த உதாரணம்…

2) அகநானூறு 35, மகட்போக்கிய (மகள் ஓடிவிட்டபின்) நற்றாய் புலம்பலாக வருகிறது… வெட்சி மழவர்கள் ஆநிரை கவர்வார்கள்… அவர்களிடமிருந்து வில்லை ஏராகக் கொண்ட கரந்தை மறவர்கள் ஆநிரை மீட்டு வெற்றி கொள்வர்… அந்த பாலைநிலப் போரிலே இறந்து பட்ட கரந்தை மறவரும் உண்டு… அவர்களுக்கு நடுகல் எடுப்பார்கள் பிற கரந்தை மறவர்கள்… அப்பொழுது அந்த நடுகல்லுக்கு பூசை செய்வார்கள்… அந்த நடுகல் தெய்வம் தான் இவர்களை (ஓடிப்போன தலைவன் தலைவியை) காப்பாற்ற வேண்டும் என நற்றாய் இறைவனிடம் வேண்டியும், இப்படிப்பட்ட பாலை நிலத்திலா என் மகள் சென்றாள் தலைவனோடு எனவும் புலம்புகிறாள்…

இது மட்டுமல்ல… தலைவனின் பிரிவை தாங்கமுடியாமல் தலைலனைத் தேடி தலைவி பாலையின் வழியே வருதல், தலைவன் சென்ற பாலை நிலத்தின் நிலையை எண்ணி தலைவி பயத்தல், தலைவனே தான் பாலையில் கள்வர்களை தாண்டி போக வேண்டுமா என எண்ணி சலித்தல் ஆகியனவற்றிலும் பாலையில் உள்ள ஆறலைக் கள்வர்கள் பற்றிய செய்தி வருவதும் இலக்கணமே… அதற்கும் இலக்கியங்களில் ஆதாரம் உண்டு… மேலே தொகுக்கப்பட்ட வழிப்பறி பாடல்களே அவற்றை சொல்கின்றன… எல்லாமே பாலைத் திணை பாடல்களே…
_

யார் ஆறலைக் கள்வர்:

மேலே உள்ள சங்க கால பாடல் தொகுதிகளை முழுதும் படித்தாலே, சங்க காலப் பாலை நிலக் குடிகளான மறவரும், எயினரும், பாலையில் இருந்த இளம் வீரர்களான மழவர், இளையர் ஆகியோரும் தான் ஆறலைக் கள்வர்கள் என தெளிவாக சங்க இலக்கிய சான்றுகளோடு தெரிய வருகிறது…

குறிஞ்சி குறவரும், முல்லை ஆயரும், குறிஞ்சி & முல்லையில் உள்ள வேட்டுவரும் மழையின்றி குறிஞ்சியும் முல்லையும் பாலை ஆகும்போது தான் மறவர் – எயினர் ஆகிறார்கள் என மேலே பார்த்தோம் அல்லவா… அந்த மறவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரமான நிலமே மழையின்றி காய்ந்த போது என்ன செய்திருப்பார்கள்? 100% பேரும் ஆறலைக் கள்வர்களாக மாறி இருக்க வாய்ப்பு இல்லை… எல்லா காலங்களிலும் இது நடக்காது… அப்படி நடப்பதை அந்த நாட்டு வேந்தனும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க மாட்டான்… குறிப்பாக பாண்டியன்… பாண்டியன் இவர்களுக்கு வாழ்வு தந்தான் போரின் மூலமாக..‌. போருக்கு செல்ல படைவீரர்களாக மறவர்களை அடுக்கினான் பாண்டியன்… ஒன்று வெற்றிவாகை இல்லையேல் வீழ்ந்துபட்டு வீடுபேறு என இவை தான் பாலை மறவர்களின் வாழ்வியலாக மாறிப்போனது… குறிஞ்சி அதிகமாக பாலையாக மாறாது… முல்லை தான் மாறும்… ஆக இங்கே முல்லை ஆயரும் வேட்டுவரும் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்த போது, பாண்டியன் அவர்களுக்கு போட்ட கருணைப் பிச்சை தான் போரில் பங்கெடுக்க தேர்வு செய்து மறவர்களாக மாற்றியது என்பது… இதனை ஊகமாக மட்டும் வைக்கவில்லை… ஆதாரப்பூர்வமாகவும் நிறுவலாம்… பாலை என்ற அகத்திணைக்கு புறமாக இருப்பது வாகைத்திணை… புறப்பொருள் வெண்பாமாலை கூறும் வாகைத்திணையின் 33 துறைகளில் 26 ஆம் துறையான “மறமுல்லை” என்பது இந்த மறவர்களுக்கும் உரியது என்பது வெளிப்படை… மறவர் என்பது பொதுப்பதமே என்றாலும் இங்கே திணை நில மக்களான மறவர்களுக்கு இது கச்சிதமாக பொருந்தியே வருகிறது… வெற்றி பெற்ற பின் வீரன் ஒருவனின் மறமாண்பைப் பாராட்டிப் பரிசு அளிக்கும் போது, பரிசை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல் போர்க்கள நினைவாகவே இருந்து பகைவர்களை அழிப்பது பற்றி மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்கும் வீரத்தைப் புகழ்வது மறமுல்லை ஆகும்… அதாவது தங்கள் வாழ்வுக்காகவும் சோற்றுக்காகவும் போரிடச் சென்றவர்கள், தங்களையும் மறந்து, தங்களின் அரசனுக்காகவே தங்கள் வாழ்வையும் பிற பரிசுப் பொக்கிஷங்களையும் இப்பொழுது முக்கியமல்ல என மறந்து நிற்கும் தலை சிறந்த நிலையே இது.‌‌.. இந்த உயர்ந்த ஒழுக்கத்தை தான் இளம்பூரணர் “ஒழுக்கத்தால் மிகுதல் வாகையாம்” என்றார், புறத்திணையியல் சூத்திரம் 16 ஆம் உரையிலே… வாகைத்திணையில் உள்ள 33 துறைகளுக்கும் இது பொருந்தும்… மறமுல்லைக்கும் பொருந்துகிறது… மறத்தன்மை மிருந்த மறவர்களின் வாகை மறமுல்லை… போரிடும் ஒழுக்கத்தால் உயர்ந்தவர்கள் மறவர்கள்… இதனால் தான் பாலை கள்ளர்கள் & மறவர்கள் திணைநிலக்குடியாகவே இருந்தாலும், குறிஞ்சி குறவர்களைக் காட்டிலும், முல்லை ஆயர்களான இடையர்களை காட்டிலும், நெய்தல் பரதவர் வலையர்களை காட்டிலும், மருத மள்ளர்களை காட்டிலும் உயர்ந்து, வர்ண ஆசிரம நிலையினரான சாதூர் வர்ணத்தில் இரண்டாம் வர்ணத்தினருக்கே இணையான உயர்வான நிலைக்கு உயர்ந்தார்கள் என்பது பெறப்படும்…

ஆக இதனால் தெளிவாக பெறப்படுவது என்னவென்றால் பாண்டி நாட்டின் பெரும்பாலும் பாலை நிலப்பகுதிகளான (ஆற்றங்கரை தவிர்த்த) நெல்லை, மதுரை, ராமநாதபுரம், சிவகங்கை, புதுக்கோட்டை, தென்காசி, தூத்துக்குடி ஆகிய மாவட்டங்களில் இருத்த பாலை மறவர் எப்படி போர்க்குடி ஆகினர் என்பதும், அவர்களில் சிறந்தவர்கள் மறமுல்லை வாகை அடையும்படியான மேம்பட்ட நிலையிலும் வாழ்ந்துள்ளனர் என்பதும், இவர்கள் பெரும்பாலும் பாண்டியர்களது காலத்திலே ஆறலைக் கள்வர்களாக மாறவில்லை என்பதும், மாறாக கள்வர் என்ற கள்ளர்கள் பெரும்பாலும் ஆநிரை கவரும் வீரர்களாகவும், மறவர்கள் காலாட்படை வீரர்களாகவும் தான் விளங்கினர் எனவும் பெறப்படும்… கள்வர் பெருமகன் என்று தென்னன் / பாண்டியன் அகநானூறு 342 ல் குறிக்கப்படுகிறான்… கள்ளர்களின் தலைவனாகவே பாண்டியன் குறிக்கப்படுவதால் அந்த காலகட்டத்தில் அவர்கள் ஆறலைக் கள்வர்களாக இல்லை என்பதனை தெளிவாக புரிந்துகொள்ள முடியும்… பாண்டியன் தான் போர் நடத்த இந்த பாலை நிலத்தவர்களை பயன்படுத்திக்கொண்டான் தான் என்றாலும், அதிலும் ஓர் நன்மை இருக்கவே செய்தது… பாண்டியன் பயன்படுத்திக்கொண்ட மறவர் எவரும் ஆறலைக் கள்வர்களாக ஆகவில்லை… அப்படி ஆனவர்களும் மீண்டிருப்பார்கள்… மாறாக, அதியமானும் ஓரியும் பயன்படுத்திக் கொண்ட மழவர்கள் (அதற்கு முன்னர்) ஆறலைக் கள்வர்களாக இருந்தது தான் சங்க இலக்கியங்களில் தெரிய வருகிறது… எயினர்களிலும் மறவர்களிலும் இளையர்களிலும் கூட அப்படியும் இருந்துள்ளனர்… அது போருக்கே பஞ்சம் ஏற்பட்ட காலமாகவோ அல்லது பாண்டியர்கள் வலுவிழந்த காலமாகவோ இருக்கக்கூடும்… அவ்வளவே… பாண்டிய நாட்டில் ஆறலைக் கள்ளர் உருவாகாமல் தடுத்ததும், அதற்கு பதிலாக அதனை மடைமாற்றி, போருக்காக பயன்படுத்திக் கொண்டதும் பாண்டியர்களின் போற்றத்தக்க ராஜ தந்திர சாதனை ஆகும்… ஆனால் 16 ஆம் நூற்றாண்டில் பாண்டியர்களுக்கே அது பேரழிவாக மாறும் என அவர்கள் அன்று அதை அறிந்திருக்கவில்லை…